Günaydın Sevgili...

En güzel zemheri de uyanılır sabaha

Bir uğultu dışarısı

kar, fırtına...

Değmez

Sıcacık bir köşk:

Hınzır, çapaklı...

Günaydın der yarin koynunda

Vuslat AKTEPE

Gürültüye Gerek Yok

Çabalamıyorum artık aşkımı anlatmaya
usluyum
sanki güneşte yıllanmış kedi
Aşk dolaşıyor nasılsa
adını anmasam bile
ciğerime çekebildiğim hava gibi

Gürültüye gerek yok sevgili
Kapa gözlerini
ciğerlerine çek odayı dolduran aşkımı

Vuslat AKTEPE

Memleket Gibi

Şair seviyor seni

kapanan avuçlarını

sıvanan kollarını

yepyeni bir dünya yaratan ellerini

Şair seviyor dünyayı

Şair seviyor seni

titreyen çeneni

kızıl dudaklarını

marşlar söyleyen ağzını

Şair seviyor insanı

Şair seviyor seni

açılan göğsünü

çarpan yüreğini

memlekete kesmiş ümidi 

Şair seviyor sevgili

Seviyor seni, memleket gibi

                        Vuslat AKTEPE

Halay Başı SYRIZA

Haber geldi bre
değişmiş  işçi sınıfı
demiri dökmüyor
işlemiyormuş cevheri
Ne nasır varmış elde
Ne sırtta ter
ırgatın sineği bol ya  
ne mutlu 
yokmuş gayrı sıtması

Haber geldi bre
biz de çıkarıp kızıl mintanlarımızı
gökkuşağı gömlekler giymelymişiz sırtımıza
Savurup mendilleri
yepyeni bir enternasyonalle durmalıymışız halaya
halay başı SYRIZA

Çok şükür de 
çok şükür bre
nasırı kalkmış açlığa
takım taklavat giydirilmiş sömürüye
sıtmasız sineğe
okuldan işe koşan çocuğa
çok şükür  değişen işçi sınıfına
Halay başı SYRIZA

Vuslat AKTEPE
          

Daha Bir Güzel Memleketim...

                         

Sevgilim
sen içindesin diye değil yalnızca
ama
sen de içindesin diye
daha bir güzel memleketim

Vuslat AKTEPE

Şairin Goncası

Sevgilim,
Hep oradaydın, vardın sen
Saçların aynı saç, gözlerin aynı gözdü
Ve yüreğin daha büyük değildi şimdikinden
her nasılsa birleştiler bir düşte
                      -şairin parmakları ile eşelediği-

sözcükler değişmedi
duygular da öyle
şiire sulandılar yalnız
sonsuz bir özlemle
                   -ki şair sular sessizce bahçesini-
                                ve sen yazamazsın onun gibi
                                               görmeden suladığı o biricik goncayı

Vuslat AKTEPE

Hey Aşk...

                                      (Mustafa Ayaz) 

Sevgilim,
Çırılçıplaktı başlarda
masum, tutkulu
çocukça belki
Acıkırsa yer
susarsa içerdi
ve sarılırdı tüm gücüyle yaşamaya

tutundu sonraları şu yada bu kutsalın eteğine
göz alıcı hazineleri
korkunç açlığıyla
ve devasa bir elmas gibi parlamaya başladı uzakta

ey aşk
ne kadar da zerefa ve korkunçsun bu halinle


Mayakovski’nin Lili’si
“Pantolon giymiş bir buluttu”
Nazım’ın Piraye’si
“Büyük İnsanlık”
Ve şairin sana olan açlığı
tüm kutsal örtülerinden azade
mat ve çırılçıplak aşkı...

Hey aşk
ne kadar da yalın ve güzelsin, çıplaklığınla


Vuslat AKTEPE

ÖZGECAN'IMIZA

Ak değil sarayın

kurşun

            gaz

                   benzin

çelikle inceltilmiş kanımın rengi

O yüzden mi bu korkun, sinmen, kandan odalara

Ya o başımıza doladığın örtü

Çalarken, gözümüze bağ

Katlederken

Ah, lime lime bedenimize kefen

Memleketim

            Benim

                      Memleketim

Gelincik tarlaları değil, kan

Toprakta o bildik koku

ve sen

sözüm ona gözyaşlarıyla ardımdan yeminler eden

Anlamıyor musun?

Ne “de-ğe-rim”, ne “öz-gür-lü-ğüm”

Ne de sayende kazanılmış “za-fe-rim”

Basbayağı bedenim

Cesedim

            Cesedim

                        Kefenim

Başıma doladığın kutsal örtün

öldürülme özgürlüğüm

Kim inanır masallarına, hangi çağdayız?

Kaç yaşam eder kurşunun bedeli?

Kaç oktanda yakılır kadın bedeni

Memleketim

         Benim

                   Memleketim

Kaldır başını ulufeden de

         Kafa tut kandan saraylara

                   Öldürülme özgürlüğü değil

                                       Tüm hayat benim

Vuslat AKTEPE

Umudu Kesme

                 

Aç kalmak yok sevgili,

kesilen elektrik

kapanan vana

ağlayan çocuk

Şimdiki gibi arsızca, kırmızıya çalmayacak camekânlar

Ve biz sanki güneşli bir tatil günü

Çıplak ayaklarımızla basıyormuşçasına kumlara

Ufkumuzda masmavi bir ipek

Öyle geçeceğiz vitrinleri, utanmadan, ufalmadan

Kitaplar da sunabileceğim sana, tatlılar da

Havada kalmaz,

Mutlaka yaratılacak özlemimiz

Dağ, taş, toprak

Makina, buton, klavye

Biz ürettik, bizim olacak

Yeter ki eksilmesin ümit göğsünden

yeter ki kesme umudu 

bizden

sınıftan

memleketten…

                        Sevgilim

                                     Vuslat AKTEPE

Ülkemin Elleri...

Sevgilim,

Ellerimiz devasa,

büyüktü

Yüreklerimizi taşırdı çünkü

Kim bilir, belki de bundan

sırtında emeklenen ter ile büyüten babalarımıza

yazmasına nasırını silen analarımıza duyulan hasret

Yani

uzun

yağız

yiğit türkülerinde

kilimce işlenmiş delikanlılar, kızlardık

uzanıp da ülkenin bağrına

kim bilir hangi yârin gözlerinde seni aradık

Uzatıversek ellerimizi belki dokunacağız  

Ama tuzun kavruğunu

tütünün acısını

ve umudunu ülkenin

ille de sevgilim

İlle de seninle savuracağız…

Vuslat AKTEPE

Memleket Gibi...

 

Sevgilim zırlamak için değil şiirim: daha önemli şeyler var, olmalı,

                                                                 katıksız zırlamalardan

Gör ki insan

küçük bencilliklerinin toplamı

gene de itip elinin tersiyle olanca gerçeği

zırlıyor arsızca, yanı başındaki yangından azade

            Ama senin ufak şairin

sızlıyor sevgilim

            gözler diken

                        saçlar dağınık

eller soğuk

                        korkunç açılmış yüreği

sızlıyor şairin

            memleket gibi

Sevgilim sızlamak için de değil şiiri: daha önemli şeyler var, olmalı,

                                                                   katıksız sızlanmalardan

öfke gibi

            köpüklenen ağzından tükürükler saçarak haykıran

kavga gibi

            yumruğunu balyoz gibi savuran

ve sevgilim senin

zırlayan ve sızlayan küçük şairinin daha da küçük göğüs kafesi gibi

kemikleri kıran kalbinin atışı

vuruyor 

            memleket
                             memleket
                                               memleket 
ve işte memleket için de değil
memleket gibi o yüzden şiiri

                                                           Vuslat AKTEPE

Ne Gezersin Avcı...

Ne gezersin avcı bağım içinde
Gezdiğin yer avlanacak yer değil
Terk edemem vatanımı yurdumu
Gurbet eli eğlenecek yer değil

Başımızda şavkır ayın ışığı
Yele verdim yattığımız beşiği
Kime kalır nazlı yarin döşeği
Gurbet eli ağlanacak yer değil

Çekil zalim avcı çekil aradan
Körpe kuzum ayrılırmı sürüden
Dediler ki kıran geçti buradan
Can dediğin canan ile bir değil

Söz: İbrahim KaracaMüzik: Vuslat AKTEPE

Dövüşülecek

                                                                         (Goya)


Sevgili
Isınırken tenimde tenin geceler kısa
Sesin okşarken sesimi umutlar da gerçek düşlerde
Yine de döşler çekilecek
yine de hasret solunacak
Gideceksin günü güze katarak
geride adımların sevilecek

Ellerin ellerimde
gözlerin gözlerimde
sesin soluğun olmasa da
sevdan döşümden yükün çekecek
katar
katar
varlığın gibi yokluğunda da
Dö-vü-şü-le-cek

Vuslat Aktepe

Yeter ki Bir Gölge Olsun...

Gözlerin gözlerime dokunur

ellerin ellerime yol olur

bir uzak türkü sevdama yanar

yeter ki bir gölge olsun

başımda bir bulut dönsün

çığlığım sesinde büyüsün

mendilin beşiğim olsun oy!

İçtiğim su tenime akar

gördüğün düş sular çağlar

bir uçurtma sevdamızı sırtlar

yeter ki bir gölge olsun

başımda bir bulut dönsün

çığlığım sesinde büyüsün

mendilin beşiğim olsun oy!

Söz-Müzik: Vuslat AKTEPE

Yürüyüşümüz...

                                                                    (Constantin Meunier)



Sevgilim

Kanayan –en uslu yerinden- sızını
                        tırpanlayarak dişlerinle
                        solunmakta bembeyaz hava
gayrı tipi ulanıyor  umuda
           Kar -billur- kesiyor ciğeri
Ölüm umuda mavzer olmasın diye belki de
                       affedilmiyor hiçbir korku
           dövüşülerek kazanılmadıkça

buz eziyor adımlar
bahar yanaşamadı daha
bembeyaz damlıyor dağlardan

           soğuk
                   sessiz
                            usuldan

nasıl da kat ediliyor yaşam
her adımda birkaç yıl daha
nasıl da katlediliyor
           onurun zarif nümayişinde
                     sedasız
                              sade
oysa en çok da onlar hak ediyor yaşamayı
-katledilenler-

            bundan dolayıdır

                     affedilmemesi hiçbir korkunun
                             dövüşülerek kazanılmadıkça
ve bundan dolayıdır sevgilim 

                             yürüyüşümüz
                                         tüm bedenimizle
                                                                  hala…



Vuslat AKTEPE

Eksiliyor Ardımdan

(Nuri İYEM)

Ölümler gördüm çocukken
birer
birer
eksildim sonra artlarından
Büyüdüm bi vakit
Ölümler de görüyor gayrı beni
Ve birer
birer
eksiliyor dünya ardımdan


Vuslat AKTEPE

Cinayet

Radyo tiyatromun ilk bölümü,,, İyi dinlemeler

Em-per-ya-lizm

                         

Sevgilim

Bir parça et daha kesiliyor korkunç bağırtısıyla

Taş üstünde bir çocuk daha ölüyor
güzelim suskunluğuyla açlıktan

yüz yıldır sevgilim

yüz yıldır öldürüyor em-per-ya-lizm

ve şimdi

tam da bu an

celladın kurbana uzattığı kanlı eli

kahrediyor beni

kapanacak sevgilim

kapanacak açılan eller

ve yüz yıl daha

yüz yıl

öldüremesin diye

öldürülecek em-per-ya-lizm…

Vuslat AKTEPE

Kalıyoruz yine...

                                      

Emine'm
gri bulutların nümayişi gibi
geride masmavi bir gök bırakıp
güneşi berrak bir sabaha erteleyerek geçti bir gün daha
usulca...

ve geçip gidecek kalan ömrümüz de
daha mavi
daha aydınlık
daha berrak sabahlar bırakacak her defa
Biz olmasak da akacak dünya
Ve bizsiz doğacak bir sabah güneş

Gocunmuyorum yine de
Umutla sırtladığımız bulutların hatırına

Vuslat AKTEPE

Yaşıyoruz Her Nasılsa...

                                   

Sevgilim
ümit ölmüyor
düşmüyor toprağa
Ama onlar düştüler 
birer
birer
dörtnala

Nefes almıyor ümit
yaşamıyor senin, benim gibi
Ama onlar yaşadılar

avaz
avaz
seslerini salarak güneşe
kök saldılar gökyüzüne

Para etmiyor ümit
satılmıyor pazarda
Ama onlar satıldılar usulca
Çınarca sarmalayıp yediveren bahçeleri
sakladılar ulu orta aleni düşlerini
kırlangıçlar gibi dağılan uykularında
selamladılar ölümü

Sevgilim
ümit onların kanadında
ümit sana olan sevdada
ama sevda yaşamıyor senin benim gibi
biz yaşıyoruz her nasılsa
onların yokluğunda

Vuslat AKTEPE