Öyle Yalnız Durduğuna Bakma...

Uzaklardan bir nefes eserken uçurtman
renkli
sade
cesur gölgeler iliştirilmiş sesi
en çok da o sesi korkutur karanlığın kalpten vuruşlarını
Beden ne anlam taşır ki
çıkıp dövüşmekten gayrı
Hangi güzellik güzel kalabilir
zamanın sonsuz aynasında
dövüşenlerin hikâyelerinden başka


Vuslat AKTEPE

Bağır Bağır Sosyalizm...

Bir şey biliyorum diye dikti gözlerini şair,

yanan alnını:

"sevgilinin kolları, 

avuçta sarı sıcak buğday
memede süt, 

tornada ılıkça damlayan, söğüdün teri gibi bir şey…"

Bildiğim tek şey de odur dedi:
"Rüzgarı eleyip duranlara, 

denizi sulayanlara öğretmedikleri tek şey;
Bir şey sevgilim
yârin koynu gibi benim
ve o şeyle gömülecek bedenim"


Serim de sırrım da hepimizin
Güneşe düşenlerin yolunda
Bağır
Bağır
Sosyalizm…

Vuslat AKTEPE

Em-per-ya-lizm...

Boğazlanan kadın
Irzına geçilen çocuk
Kesilen et
Açlık
Yorgunluk
Ter
İnim inim sömürüsü insanın
İşte suç ortağı olduğun o mel'un uzlaşın


Yetmediyse bir yüz yıl süren ölüm
Şimdi önüne düştü cesedim
Şaşkınca bakınma
Suçlu:
El açtığın Em-per-ya-lizm


Vuslat AKTEPE

Aşık olmak değil, sevmek
Kaçmak değil, korkmak
Dövmek değil, dövüşmek
Hasret de değil ya
ille de özlemek gerek


Vuslat AKTEPE

Çay Hala Sıcak mı?

Kirişi çatlaktır hani
hemen her virane kerpiç damın
her rüzgara duasız, çepersiz kuşatılmış
saki

dayayıp kulağını sessizce
damlarken göğsümden aşağı ılıcak kanın
O viraneye oturup da fitillendirdiğim yaramı
aynı gece
elin iti ovaladı
sessiz gemiler uğurlandı göğsümün tomruk akıntısına
Çeperlerine gün sürerken balyoz
kayalara vura vura çıkardığı tuzu
usulca yarana
-Hem de şu kerpiç odada-
acemi bir lokman uladı


Salınarak geçip gitti
bir kadın
hemen ardından iki bey
bir çocuk
bir de şu gürültücü boz itleri

Biraz sonra geldi köpek
hırlayıp kaşıdı burnunu
hem de senin en ılık akan yerinden
şapırdatıp ağzını yalana yalana

bu kez çok olmuştu gayrı
yarandan şapırdatması değil de
o şaplayan sesi söküp aldı kulaklarımın ferini
üstelik en ıssız yerinde kalabalık bir düet yaptı
omzumdan düşen başın
ve bir de o sıcacık soluğun


bir şubat gecesi
kirişi çatlak bir ev
serin bir rüzgar
sen ve ben

köpeğe dikildi gözlerim
hatırlar gibiyim
gücüm kalmamıştı belki
belki tahammülüm
ama alıp omuzlarıma seni
adım
adım
yürüdüm karanlığın içine
o boz köpek
bakıp ardımızdan mırıldandı gururla

Virane, kirişi çatlak kerpiç evin dışında
küçücük bir mezar kazdım
bir de ateş yaktım galiba
evet çay demlemek için
ve elimde çay
şubatta soğuk
göğsünde başım
bırakıp cesedini otların arasına
kendimi gömdüm o küçük mezara

o şubat gecesi
Eylül karanlığına inat

Çay hala Sıcak mı?” sevgili


Vuslat AKTEPE

Deliler...

Deliler türkü söylemez, el çırpmaz
Deliler koşmaz boş sokaklarda
Erguvani yele öykünmez 

Deliler, cepte yok kuruş
Deliler; yırtık gömlek, pabuç
Deliler, gün ağarmadan daha geceye dokunmuş
Deliler servis beklemez atölye kıyılarında

Yedi düvelin en sıcak okyanuslarında
banyo düşleriyle

Deliler, simit yiyip aşık olmaz
Aşık öpüp çocuk olmaz
Deliler düş kurmaz
Düşlere uçurtma çatmaz
Deliler şiir okumaz, dans etmez
Kana kana ağlamaz deliler

Halaylar örüp çatılardan meydanlara
yumruk sallamazlar deliler

Onlar:
soğuk, düşman, sıradan
tutsak, korkak fezadan
deliler inanmaz fezaya

deliler ki işte ayakları neredeyse
elleri neredeyse
deliler ki Bruno'nun yangın yeri yuvarlağından
derler ki deliler, çoktan delirdiler
Ah şimdinin akıllıları, bir zamanlar zır deliydiler...


Vuslat AKTEPE

Yol

Karşımda usulca uzuyor yol

Küçük bir nar ağacının kolları gibi biçimsiz

Biliyor başını, sonunu

İşte şurada çiğ damlası, işte toprak, taş

Şu asfalt melanetine bulanalı beri sessiz

Böyle oluyor demek yirmi birinci yüzyılın yolu

Tıpkı ışıkları ve parlak neon, ledleri gibi

Toprağa değen at nalları, ince kasnak, tekerlek

Basbayağı insan teri, iz bırakamıyor daha

Yol uzuyor, sanki üzerinde hiç yürünmemiş gibi

Yirmi birinci asırdan bakiye: neon, led ve beton  

Sanki hiç yapılmamış,

Yapıcılar, yaşamamış gibi…

Vuslat AKTEPE

Hay Hay Hay

Sevgilim

döşünde demir dövüyor kalbim

Tak

                Tak

                               Tak

Bir çocuk vuruluyor aynı anda

Sakal sürüyorlar bir başkasına

                Kadın da düşüyor ardından

                               yüreği ile birlikte

Kimse yaşamıyor sonsuza kadar

                Kimse ölmüyor tek başına

Kitap, umut ve insan

dayıyor namluyu karanlığın şakağına

                Tak

                               Tak

                                               Tak

Sevgilim

Gülüyor 
               kadın

                         çocuk
                                  aydınlık

Döşünde dövülen demir tepsinin sofrasında

Hay

                Hay

                               Hay       

                               Vuslat AKTEPE

Umudu Kesme Yurdumdan

Sevgilim

Soğuk bu günlerde havalar

Erken çiçek açmıştı oysa hayat

Tomurcuğa durmuş bademden değil

Şarapnelle parçalanan çocuklardan

Gelincik tarlası sokaklar

Parçalanmış et

Kan

                Kan

                               Kan

Sen gene de umudu kesme bizden

Ne yobazın avazı

                Ne hırsızın kasası

                               Ne katilin katli

Kızıla kesmiş sokaklarla gelecek bahar

Gelincik...

Tohum

                Tohum

Kan

                Kan

                         

Sevgilim, umudu kesme yurdumdan

                                               Vuslat AKTEPE

II...

Bilmem kaç patika boyunca Emine
Geleceğim çarparak elma dikenlerine
Çizikleri kanatacak derimi
Yine de okşayacağım saçlarımla rüzgarın nefesini

Elini tutacağım gri akşamında şimşekli bir yağmurun
Yağmur da korkarmış ya yıldırımdan
Göçebeler gibi yürüyeceğim dilimde suskun
Davullar çalacak, şölen alayları yüreğim
Sana ulaşacağım sonunda, bir nefes sevdadan

Vuslat AKTEPE

I...

Sahtekar, korkak, cesur, yiğit, kavgacı
Pısırık, dürüst ve yalancı
Biri ters biri düz
Sokak aralarında ucuz yosmaları
Pezevenkleri ve dostları
Yoksul ve yoksunu
Varlığı
Korkunç dağınıklığınla

Çekilmezdin ya İstanbul
Barındırmasaydın sevdamı

Vuslat AKTEPE

Adın Kara ANKARA...

Sevgilim;
Kaya parçalarına çürümüş yaprakları anlatacağım sana
Kurudukça rüzgâra yem olan
Saçlarına dolanan 
Düşenleri, yitenleri
Geceye çalmış sessizliği
Ölülerimizi…

Yanımızda yöremizde tüneyenler sedasız şeyler değil
Ne de yapraklarını güneşe çalmış geniş erguvanlar
Onlar;
Ağıta yüz sürmüş kadınlar
Ekmeğe ulanmış düşler
akıp giden
Güneşe tövbe etmiş karanlık
Umudu kanımızda tatmış koca bir ülke

İşte sen, işte kuşlar, işte memleket
Adı kara 
ANKARA!

yüz süren ölülerimizin adımları
yan yana dövüştüklerimiz
Örüyoruz bedenden ve ruhtan duvarları 
briket 
briket

gayrı ilerlemeliyiz
Dişlerimizle sökmeliyiz seni kuşatan kabuğu
Ve unutanlara inat unutmamalıyız 
Ölülerimizin çürüyen etlerine asılı umudu

Mayısın ilk güneşinde hem de
Savurmalıyız kızıl bayrakları
el ele

Unutanlar orada kalsın
And içip unutmamaya

Vuslat AKTEPE

Vazgeçmeyiz Devrimden

Öldürüp dostlarımızı ardı ardına
Sabretmeyi ödediler kanlarımızla
Birbiri ardına geçti yıllar
kara tren katarı gibi
ağır
     aksak
andırdılar fark gözetmeden bir ötekini
tıpkı mezar taşları gibi

Acıyı da öğrettiler
Mendiline sakladığın umudu da

Sevgilim!
Ama bambaşka bizim kaderimiz
Ayrık otları bitti mezar taşlarında
Çatladılar ölülerimiz birbiri ardına
Mendillerimizi bağladık uç uca
Artık umut yalnız biziz

ki sevdalı
        ki kavruk
             ihanete ve dilenmeye
                      Kavgaya ve bilenmeye
                          Biz ki hırsızlama aşklara gebe

Sevgilim, canım
Ne sevmekten seni
Ne yaşamaktan
                korkmuyoruz gayrı

Ölümse çoktan kaçtı bedenimizden
Yani üzülme dövüşürken sırtımıza şaklayacak kırbaca
Evelallah zincirlerimiz yok artık
Gayrı ne senden geçeriz
Ne ülkeden
Altmış yıl da olsa, altmış bin yıl da
Vazgeçmeyiz devrimden


Vuslat AKTEPE

Aşk ile Umut...

                                           (Ömer Uluç)

Çiçeğe durmuş dalları göğsümün
dallara vuran ham meyvası 
canım sevgilim
Uzaktan nağmesi okunan türküm
alazlanmış kibrit çöpüm
umudum, yar tanem
Bıkıyorsun biliyorum
bitip tükenmez gevezeliklerimden
dağa taşa yüz sürdüğüm umuttan
oraktan, çekiçten
Ah be yavrum
geceyle gün değil ki bu
birbirinizden ayırayım sizi
biri olmadan olmuyor diğeri

Sevgilim, canımın içi
fırtınaya anafor salmış ciğerim
Nar gibi, ar gibi, kızıl kor gibi 
sakınan en senli yanım
Zaman ve nefes gibi
aşk ile umudun yasası
Sen olmadan olmuyor biri
ve o olmadan olmuyorsun canımın yarısı

Vuslat AKTEPE

Sizin İçin Derildiler...

                    

İlk gün ışığı değdi baharın
-ki bahar mayısla başlar bizim oralarda-
Damlalarca çatılardan, seslerden ve kuşlardan sırtımıza

Sarınıp tepesine çatıların
Örteyim mi üstünü dedi bulut alaycı
Tüm gövdesiyle titredi mayıs
Hayır diye ünledi
Çiçek açıncaya kadar
Rahat bırak onları

Toprak belendi tomurcuklara
Dallar sevdaya ulandı
Sevgilinin çıplak avuçlarını öpünce güneş
Çekip alayım mı diye bağırdı gölgeler
Hayır dedi toprak
Yarıp geçemez göğsümü soğuk ellerin
Onlar benim!

Ve birinde mayısın
Selam durup güneşe
Renk renk bitti çiçekler

Çocuklar doluştu ellerinde sepetler
Çocuklar kırlara
Rıhtıma
Sevgilinin belenmemiş beşiğine
Toplayabilir miyiz çiçeğini dediler
Toplayabilirsiniz diye ünledi hep bir ağızdan onlar

Bu çiçekler sizin için derildiler…

Vuslat AKTEPE

Uçurtmalara İliştirilmiş Düşler...

                      

Çocukken
o baharlı günlerimizde
uçurtmalar salardık
gökyüzünün maviye dolanmış yüreğine
Alacalı
rengârenk uçurtmalar

Sağdan soldan topladığımız dal parçalarına
iliştirip renkli kağıtlarımızı
büyük bir tamahkarlıkla yetiştirirdik bembeyaz bulutlara
Üstelik
en mütevazı düşlerimizle birlikte

Dileklerimiz vardı
Küçücük kağıtlara yazdığımız hayallerimiz
Mesela ben Emine’yi severdim
Emine
Mustafa’yı
Ben bindirip de selesine
gezdirebilmek için sevdiğim kızı
bisiklet yazıp hayalimin kenarına
katlayıp da gizlice
ulardım uçurtmamın çatısına
Ve rüzgarlı baharlarda
kesip ipini salardım gökyüzüne
diğer çocuklarla birlikte

Bazen bir çift ayakkabı
bazen gömlek
en çok da babam iş bulsun  yazılırdı
o küçücük kağıtlara
Ve salınırdı
her duayı kabul ettiğine inanılan
Allah babaya

Yeter ki ulaşsın
Kırmazdı bizi
Kabul ederdi elbet
Emine, 

Mustafayı yazardı çoklukla kağıdına
Gocunmazdım yine de
Nasılsa yetişmezdi onun uçurtması
Ama benimki elbet yetişecekti Tanrıya

Çocukken
o baharlı günlerimizde
düşlerimizi iliştirip masumiyetimizin alacalı uçurtmalarına
salardık gizlice
gökyüzünün rengarenk bağrına

Bazen bir elektrik direğinin bakır tellerine dolanmış
bazense bir ağacın tozlu yaprakları arasında parçalanmış
boynu bükük bulurduk uçurtmalarımızı
Ve koşup hemen
yoklardık iliştirilmiş mektuplarımızı
O zaman hüzünle anlardık
ne bisiklet
ne ayakkabı
ne yeni gömlek gelecek daha
Ve eve yine
işsiz
çaresiz dönecek baba

Hoş, pes etmezdik ya
yine koşardık hararetle
yepyeni düşlerin ve uçurtmaların peşinde

Böylece akıp geçti yıllar
Ne düşler kaldı geriye
ne  hayaller
Ben Emine’yi alamadım
Emine de Mustafa’yı
Ve işsiz öldü babam
yatağında bir akşamüstü

Şimdi şu badem ağacının dallarına uzanmış
safdilli çiçeklerinin üzerinde
çok değil üç gün önce
çocuklarıma yaptığım uçurtma duruyor
Kuyruğu parçalanmış

Küçük kız ayakkabı istemiş
Ortanca oğlan bilgisayar mı ne
Büyük oğlan
babam demiş
iş bulsun yine
Yine
      Yine
           Yine

Vuslat AKTEPE

Ah Edip Gelme Bana...

 
Yüreğine yüreğimden yollar yaptım.
Ellerini ellerime mesken tuttum
Soğuktu suları bizden uzak kıldım
Ah edip karanlığa selam salma

Bir ahu devrana vardım
gözlerine umut aldım 
ah edip, vah edip gelme bana...

Bir uğultu dışarısı; kar, fırtına...
Döşeğine sermişim ben koynumu
Sıcacık bir köşk: Hınzır ve çapaklı...
Günaydın der yarimin kollarında

Bir ahu devrana vardım
gözlerine umut aldım 
ah edip, vah edip gelme bana...

Söz-Müzik: Vuslat AKTEPE

İyi Geceler...

Dövüşürken düşünmek güzel
Düşünürken dövüşmek değil
Düşünürken sen güzel
Sen güzelken düşünmek değil

Dövüşürken düşlemek
Düşlerken ölmek
sen ile ben
ben ile sen
basbayağı gömülmek

Bir avuç kurt yemi
Biraz tuz
Toprağın altında sevişmek de güzel
İyi geceler
İyi geceler
Güzel…

Vuslat AKTEPE

Çingenenin Türküsü

Bozkırların ve ovaların uçsuzunda…
yiğitlik destanı,
soluk bir ağıt
uçsuz bir türkü
bir ceset
ve hançer yalımı

Şafak kendi doğumunu ararken
sancısını saplar böğrüne,
eşit olmayanların
eşit olmayan masallarında.

Her destana sonsuz taşırken adını
Sevgili; destanlaştırılan hayatın,
tutsak edilen özgürlüğün
kalbini söktük yine
kendi ellerimizle

Bozkırda hançer ve ceset külü 

Vuslat AKTEPE

Sonsuz Uyku...

Yatıyorum bir an akşam sağrısına

Sessiz, tüy gibi

sabah olacak yine, akşam sonra,

Akşamlar, sabahlar

sabahlar, akşamlar

tekrar, tekrar

Ta ki yok oluncaya kadar evrende  orta boylu yıldızımız 

onlar gelmeyecek daha

sevgilim

bir tek sen

yalnız sen kalacaksın uykudan geriye

            Vuslat AKTEPE